In mijn laatste Diary-update gaf ik al aan dat ik druk bezig ben met schrijven (as always).

Momenteel ligt het vervolgdeel op Verslaving in haar ruwe versie op het bureau van mijn proeflezers, heb ik een herschrijving van mijn debuut, De zon achterna, ook op het bureau van proeflezers liggen en ben ik druk bezig met een nieuw concept.

Met dit verhaal wil ik namelijk meedoen met de schrijfwedstrijd van Storm Publishers, de YA- en NA-uitgeverij van Nederlands schrijftalent. Dus dat vind ik wel een poging waard :).

Na een hele poos  te zitten tubben, heb ik eindelijk een concept gekozen. Ik had er namelijk een aantal liggen, maar ik kon niet echt kiezen: welke schrijf ik eerst?

Ik kreeg het idee om een kort verhaal (20.000 woorden) te gaan uitbreiden en verlengen voor deze wedstrijd, maar toen kreeg ik opeens een ingeving voor een ander, ouder verhaal van me. Dat verhaal heb ik in 2012 geschreven en momenteel ben ik bezig met herschrijven. Eigenlijk ben ik gewoon van scratch af aan begonnen, maar heb ik het concept en de personages laten staan zoals ze waren. Nu nog het “nieuwe” verhaal eromheen.

De werktitel is: Over de Lijn.
Maar deze kan nog zeker wel aangepast worden – hoewel ik niet zo snel titels nog aanpas nadat ik iets heb bedacht.

Zal ik een stukje met jullie delen?
Dit is een random stukje uit het begin van het verhaal… komt ‘ie!
Dit stukje is wel ongecorrigeerd, dus er kunnen spel- en grammaticafouten in zitten. Hier wordt namelijk pas naar gekeken als het hele verhaal af is. :)

Tevens zoek ik nog enthousiaste proeflezers voor dit verhaal, dus laat maar weten als je interesse hebt 😉

***

Zachtjes maak ik de achterdeur open, sluip naar binnen. Achter me valt de deur met een zachte klik dicht. Met snelle passen loop ik naar de badkamer. Mijn roze stiletto’s tikken op het lichtkleurige laminaat. Ik knip het licht aan en de lamp begint zachtjes te zoemen. Geluidloos schuif ik het witte houten krukje dichter naar de spiegel en trap ondertussen mijn schoenen uit. De spieren in mijn voeten staken even tegen de veranderende houding van mijn voeten. Een krampachtige gevoel trekt erdoorheen en met een zucht neem ik plaats op de kruk.

Ik pak mijn rechtervoet vast en masseer de bal en later de rest van de voetzool. De spieren ontspannen zich direct.

Ondertussen kijk ik in de spiegel, staar naar mijn groene ogen. Ik kijk naar de rest van mijn gezicht. De make-uplaag is zo dik dat ik me afvraag hoe ik heb kunnen lachen zonder dat ik barsten erin zou krijgen. Mijn zwarte oogpotloodlijnen zijn wat uitgeveegd, doordat ik net de hele tijd met mijn vingers in mijn ogen zat. Er zat namelijk een heel irritant iets in mijn oog, dat ik er maar niet uit kreeg gewreven. Waarom voelt alles in je oog aan als een dikke, scherpe zandkorrel?

            Zonder mijn blik af te wenden van mijn spiegelbeeld wissel ik van voet en masseer deze.
Sinds dat het BGS ons heeft benaderd en heeft uitgelegd wat er aan de hand is, raak ik iedere keer gefascineerd zodra ik een spiegel zie. Helemaal gebiologeerd maak ik mijn hand los van mijn voet en breng deze naar de spiegel. Mijn vingertoppen raken het koude, gladde materiaal. Soms kan ik het niet geloven wat het BGS mij, ons, heeft verteld. Hoe is zoiets namelijk mogelijk?

Mijn vingers glijden over de spiegel, maken willekeurige figuren. Vaak genoeg heb ik afgevraagd of ze ons niet voor de gek houden, maar ze schijnen de waarheid te spreken. Het schijnt allemaal waar te zijn. Hij is tastbaar en binnen handbereik. Maar niet voor iedereen. Alleen voor de droomlozen. Alleen voor mensen zoals ik.

***