Odette is de meest gehate vrouw van België. Ze zit in de gevangenis voor medeplichtigheid aan een ophefmakend zedenmisdrijf. Ze werd meegesleept door M; haar man en de vader van haar drie kinderen. Nooit heeft ze hem tegengehouden, ze deed alles wat hij haar opdroeg. Of bijna alles. Binnenkort komt ze vrij en gaat ze naar een klooster. Om te werken. Als ze niet werkt zal ze bidden. Wie is deze vrouw? Speelbal of gewetenloos monster? (bol.com)

‘In de zomer van 2012 werden in België oude wonden opengereten toen duidelijk werd dat Michelle Martin, ex-vrouw en handlangster van Marc Dutroux, vervroegd zou worden vrijgelaten. De kloosterzusters van Malonne hadden beloofd haar onderdak en werk te verschaffen. Een woedende massa betoogde bij de poorten van het klooster en eiste dat Martin de volledige straf zou uitzitten. Terwijl ik naar het nieuws keek en de krantenartikelen las die beschreven hoe Martin de twee meisjes die haar man in zijn kelder had opgesloten niet had gered, probeerde ik me voor te stellen wat er in haar omging. De vrouw die de honden eten gaf is geen verdediging of rechtvaardiging, wel een poging de gruwelijke gebeurtenissen te reconstrueren vanuit haar standpunt.’ (Kristien Hemmerechts)

De vrouw die de honden eten gaf 1

Ik kan met recht zeggen dat ‘De vrouw die de honden eten gaf’ een van de meest bijzondere en meeslepende boeken is geweest die ik in een lange tijd heb gelezen. In de zomer van 1996 werd Marc Dutroux gearresteerd nadat een aantal dagen van tevoren de meisjes Laetitia en Sabine in zijn huis werden ontdekt. Ze werden er op dat moment al drie maanden vastgehouden. Ik was oud genoeg om te begrijpen wat er met de meisjes gebeurd was en ik kan me nog herinneren dat het een diepe indruk op me maakte. Toen het nieuws naar buiten kwam dat Michelle Martin in aanmerking kwam voor vervroegde vrijlating zat ik dan ook mopperend op de bank. ‘Je gaat zo’n halve gare toch niet vrijlaten alleen omdat een stel nonnen heeft gezegd haar van werk en onderdak te verschaffen. Dat mens zal wel in d’r vuistje lachen als ze bloemetjes staat te plukken of staat te schoffelen in de kloostertuin. De meest gehate vrouw van België vindt vergeving en een veilig onderkomen bij, hoe kan het ook anders, de kerk. Belachelijk.’

Ik blijf daarentegen last hebben van een soort aangeboren nieuwsgierigheid als het om mensen gaat. Zeker in deze situatie heb ik me afgevraagd wat zo’n vrouw bezielt om twee kinderen in een kelder te laten verpieteren. Bewust. Nu had ik enige aarzeling toen ik aan het boek begon, ik zat namelijk niet te wachten op grafische vertellingen van de gebeurtenissen in de kelder. No guts, no glory, dus ik ben er meteen ingedoken. Vanaf de eerste zin beland je midden in de belevingswereld van Odette, de meest gehate vrouw van Belgie. Ook maken we kennis met Anouk, de psychologe van Odette en ook met Zuster Virginie die Odette een thuis zal bieden als ze vrijkomt. Wat ik meteen al bijzonder vond is dat Odette zichzelf vergelijkt met een andere moordenares. Tussen de regels door blijkt dat Odette vindt dat wat zij heeft gedaan helemaal niet zo erg is ten opzichte van wat die andere moordenares heeft gedaan. Ze heeft het over Genevieve Lhermitte, een moeder die haar vijf kinderen om het leven bracht en die nu een levenslange straf uitzit.

De vrouw die de honden eten gaf 2

Als we wat verder in het boek zijn hebben we meer gelezen over de jeugd van Odette, ze verloor haar vader op vroege leeftijd en bleef achter met haar moeder die haar het overlijden van haar vader altijd kwalijk heeft genomen. De relatie tussen Odette en haar moeder is verre van gezond. Odette heeft eigenlijk geen eigen leven aangezien alles om de zorg voor haar moeder draait. Als ze M. op een gegeven moment tegenkomt verandert dit. M. is voor Odette een ‘way out’, een ontsnapping uit het huis van haar moeder en iemand die voor haar zorgt. Ik irriteer me op veel momenten aan Odette, de misselijkmakende slachtofferrol zet ze met verve neer en het lijkt niet tot haar door te dringen dat zij toch ook verantwoordelijkheden draagt. Toch kan ik me ook vaak wel inleven in Odette en dit zorgt meteen ook voor de meeste verwarring in mijn hoofd. Aan de ene kant haat ik haar inderdaad bijna en aan de andere kant heb ik het weer met haar te doen.

De vrouw die de honden eten gaf is geen bloedstollende thriller maar wel een bloedstollend verhaal. De grenzen tussen realiteit en fictie vervagen tijdens het lezen en ik betrapte me er dan ook steeds vaker op dat ik niet Odette maar Michelle las en geen M. maar Marc. Het grijpt je bij de strot, laat je niet meer los en je wordt meegezogen in een web van hersenspinsels waardoor je af en toe niet meer weet wat voor of achter is. Het verhaal is en blijft schokkend, maar niet op de manier waar ik bang voor was. Vier hele dikke sterren voor dit ijzingwekkende verhaal.

ster gevuldster gevuldster gevuldster gevuldster leeg

Auteur: Kristien Hemmerechts cover ik
Originele titel: De vrouw die de honden eten gaf
Uitgever: De Geus
Genre: Roman / Waargebeurd
Datum uitgave: 2014
Aantal pagina’s: 248
ISBN: 9789044531589

Red de boekhandel: bestel/koop het boek bij de plaatselijke boekenwinkel!