Melanie is een achttienjarig, schoolgaand meisje. Een half jaar voor de onverwachte dood van haar vader, gaat ze met school op werkweek. Nadat ze eerst vreselijk wordt vernederd door Caroline, het populairste meisje van de klas, wordt ze ‘s nachts in de bossen gebeten door een hond.
Anderhalf jaar later ontmoet ze Tristan. Het duurt niet lang voordat ze hopeloos verliefd op elkaar worden, maar het wordt al snel duidelijk dat zowel Tristan als zijn zus Elisabeth een vreselijk geheim hebben.
Wat heeft Tristan te maken met de dood van haar vader? Was het misschien geen zelfmoord?
En wat is de rol van haar oom Rob in dit alles?
Stukje bij beetje ontrafelt ze het geheim en komt ze achter haar rol in een luguber schaakspel.

Alles komt ten slotte tot een vreselijke finale als er ineens eeuwenoude vampiers opduiken…

Wanneer een boek mij aanspreekt, is dat niet door middel van de cover maar door middel van de titel en de flaptekst… Dit boek heb ik als recensie exemplaar gekregen en toen ik de flaptekst las, dacht ik: nee, dit is niet mijn boek.

Niet zo zeer vanwege de vampiers of het concept van het verhaal, maar puur door de flaptekst. Ik moest bijna huilen, want eerlijk gezegd: dit is echt een flaptekst (de bovenstaande tekst) van niets… Sorry.

Twilight-perikelen
In ieder geval, om nogmaals eerlijk te zijn, had ik het lezen van dit boek heel lang uitgesteld totdat al mijn recensie exemplaren op waren. Tja, ik moest er toch maar eens aan beginnen… En dat deed ik.
Ik moet eventjes nog zeggen dat ik Verlinde heb ontmoet tijdens een Elf Fantasy Fair en toen vroeg ze al aan mij of ik van Twilight hield. Ja, dat doe ik.
“Oh, dan vind je mijn boek ook leuk!”
Mijn reactie: Uhh… okay? – toen wilde ik het boek al helemaaaaal niet meer kopen. Geloof mij; ik ben DOL op Twilight maar ieder ander boek dat daar een slap aftreksel van is, probeer ik zo lang mogelijk links te laten liggen.

Maar goed, ik kreeg Het Anstiserum als recensie exemplaar thuis gestuurd en moest me er toch maar even over heen zetten. Ik was nog geen drie pagina’s verder en kreeg tranen in mijn ogen… Dit boek is zo’n enorme aftreksel van Twilight dat ik het gewoon – om heel even hard te zijn – triest vind. Okay.. There, I said it! Het spijt me echt, maar ik kan hier niet echt gelukkig van worden.
Alle bekende scenes worden erin gebruikt:
– De scene waarin zij – Melanie in dit geval – het klaslokaal binnenkomt en hij – Tristan in dit geval – aan een tafel zit en zij moet langs hem gaan zitten van de docent…
– Dezelfde scene in het lokaal waarin hij alle antwoorden al weet omdat hij het vorig jaar heeft gehad…
– Dezelfde scene in het lokaal waarin hij vertelt dat ze vaak verhuizen en hij net uit Alaska komt…
– De kusscene waar hij weg springt van het bed omdat hij bang is dat hij zich niet kan in houden en haar vermoordt…
– De scene waarin hij het uitmaakt…
– De scene waarin ze bedenken om te gaan vluchten…

En zo ga zo maar door. Hele perikelen van Twilight tot Eclipse worden in dit boek herhaald; met dialogen en al!!

En dan wordt er in het boek wel vermeld dat hoofdpersonage Melanie een Twilightfan is en ze, oh zo graag, hoopt dat Tristan haar Edward wordt… Ik weet het niet. Ik kon er in ieder geval heel slecht tegen.

Voorspelbaar
Doordat het boek zo erg op de boeken van Stephenie Meyer leek, was het boek ook niet meer spannend of een verrassing. Alles wat er gebeurde, verwachtte ik. Dat maakt het ook erg jammer, als een boek zo voorspelbaar is.
Haar schrijfstijl was okay; in het begin moest ik eraan wennen, maar al snel las het vlot weg (hé, dat is dan wel weer een pluspunt).
Wat ook erg jammer was, was dat ik het idee had dat de (woord)redactie het boek heeft misgelopen, want ik kwam aardig nog wat fouten tegen; ook grammaticaal en met interpunctie. Dat maakt het boek er uiteraard niet beter op.

Dan heeft Verlinde er toch nog een beetje een andere draai aangegeven door het uiteindelijke plot totaal anders te doen, maar origineel kon ik het verhaal niet echt meer noemen.
Jammer genoeg zag ik deze wending al tientallen pagina’s van te voren aankomen, waardoor dit ook niet meer het effect op mij had, zoals ik denk dat de auteur het wel had bedoeld. Ik moet dan wel toegeven dat ik hierdoor toch wel in kon zien dat de auteur het wel in zich heeft om een eigen verhaal te schrijven en te bedenken.

Omwille deze wending geef ik het boek twee sterren, maar meer kan ik er niet van maken. Ja, ik las het boek snel uit, maar dat kwam alleen maar omdat ik wilde weten in hoeverre het boek op Twilight & Co leek.

Ik had nog gehoopt dat ik er enigszins iets positiefs over kwijt kon en ik wilde helemaal niet zo zwaar negatief zijn en opbouwende kritiek meegeven, mocht Verlinde dit lezen… Dit breekt mijn hart echt… In duizend stukken!
Ik kan nu alleen nog maar denken: zonde, want ik zie (door haar eigen plotwending) dat ze het wel in zich heeft om een leuk concept te bedenken…

ster gevuldster gevuld

Auteur: Patricia Verlinde  cover het antiserum
Originele titel: Het Antiserum
Uitgever: Macc
Genre: Young Adults – Dark Romance
Datum uitgave: april 2014
Aantal pagina’s: 273
ISBN: 9789078437130
Red de boekhandel! Koop/Bestel dit boek bij de plaatselijke boekenwinkel!

Dit boek hebben wij als recensie exemplaar ontvangen van Uitgeverij Macc