Wij, Nine Sisters, spraken met Silvia Rietdijk, debuterend auteur bij Zilverbron met haar fantasy roman De erfenis van het steen.
Toen wij Silvia de vragen stelde, kwam zij met hele creatieve en mooie antwoorden. Vandaar dat wij ervoor hebben gekozen haar antwoorden als artikel te zetten – we wilden daar namelijk nauwelijks iets aan veranderen.
Wil jij weten wie de auteur is achter dit boek? Lees dan snel verder hoe zij op een verhaalachtige manier over zichzelf vertelt!!


Achter de duinen van het vissersdorp Ter Heijde aan zee werd ik geboren. Op 21 december 
1969, in het huisje van mijn overgrootmoeder. Ik kwam zo snel ter wereld dat de verloskundige nog niet aanwezig was. Mijn vader ving me op. Hij was zo beduusd en overrompeld dat hij uitriep: “Het is een jongen! Nee…nee, een meissie!”

Dit meissie, dat opgroeide tussen de glazen kassen van het Westland, bleek een dromer te zijn. Een gevoelige, fantasievolle dromer, met een gezond portie nuchterheid. Opgroeiend in een familie van hardwerkende arbeiders- “Handen uit de mouwen. Er moet brood op de plank!”- kon die nuchterheid ook zeker niet ontbreken. Het hield me met beide benen op de grond, ook op de momenten dat mijn geest als een vogel naar andere werelden vloog. Op weg naar de verhalen die daar te vinden waren.

Ik kan me geen tijd herinneren dat verhalen geen deel uitmaakten van mijn leven. Net als mijn dromen, zijn verhalen naar mijn gevoel altijd al aanwezig geweest. In mijn jeugd stimuleerde mijn moeder mijn nieuwsgierigheid naar andere werelden heel onbewust. Mijn moeder – die zelf nauwelijks kon lezen of schrijven, voorlezen uit een boek ging voor haar dus niet- kon de prachtigste sprookjes vertellen die zij zelf verzon. 

Toen ik vier jaar was maakten mijn moeder en ik er een spelletje van om samen sprookjes te verzinnen. De een begon met vertellen en de ander vulde aan. De volgende dag draaiden we de rollen dan om. De vertelkunst werd mij daardoor als het ware met de paplepel ingegoten. Op mijn achtste begon het te borrelen om mijn verzinsels-het liefste griezelverhalen- te vertellen aan de kinderen uit de buurt. Na schooltijd, in de schuur, gooiden we kussens op de grond, staken kaarsen aan, en op weg gingen we op avontuur. Tot ik op mijn elfde de magie ontdekte van het opschrijven van de verhalen op papier. En…waar ik met het vertellen eigenlijk nooit last van had gehad, stak plots als een hinderlijk rond zoemende mug de kop op. 

Faalangst… Hoe enthousiast ik ook altijd was met het vertellen van verhalen, mijn papieren creaties liet ik heel lang aan niemand-behalve aan mijn moeder en beste vriendin-lezen. Ik verstopte mijn schrijfsels in een doos op zolder. Jarenlang. En het heeft me heel wat slapeloze nachten gekost om dat niet gewoon te blijven doen, maar de stap te zetten naar publiceren. 

Al mijn vertel-inspiratie haal ik uit mijn nachtelijke dromen. Er gaat geen nacht voorbij of ik droom. Soms onthoud ik er wel een stuk of vier heel gedetailleerd. Op mijn nachtkastje ligt altijd een kladblok en pen klaar om scenes op te kunnen schrijven. Niet al mijn dromen vertalen zich naar een verhaal dat verteld moet worden. Wel is het zo dat als ik eenmaal aan het schrijven ben, de scenes, hoofdpersonages en omgevingen die een rol spelen in het verhaal zich in dromen laten zien. Als een soort serie die zich afspeelt in mijn hoofd. Schrijven doe ik daarom het liefste in de ochtenduren, als mijn dromen nog vers zijn.

Ik ga zitten en begin. Ik begin en ga verder. Tikken, tikken, tikken, achter de laptop. Ik denk niet na. Woorden verschijnen. Worden zinnen. De zinnen vormen het verhaal. En ik ga mee op reis. De scenes die ik s’ nachts in mijn kladblok heb neergekrabbeld voegen zich er vanzelf tussen, als puzzelstukjes. Als het laatste woord dan eindelijk op papier staat reis ik opnieuw terug naar het begin. Dan is het nadenken. Een lijn aanbrengen. Herschrijven, herschrijven en herschrijven. Tot het verhaal krachtig in de schoenen staat. Zo is ook mijn Azteekse fantasyroman: De Erfenis van het Steen, ontstaan…

De erfenis van het steen

Oude culturen en hun Mythen en Legendes hebben me altijd aangetrokken en nieuwsgierig gemaakt. Als kind verslond ik al boeken over allerlei culturen. De Noord-Indiaanse natuurvolkeren-waar ik mij het meest mee verbonden voel- de Kelten, Romeinen, Grieken, Egyptenaren, Vikingen… Ik vond een rode draad van overeenkomsten, die in hun eeuwenoude mythen en legendes verweven zat. Volken met een zeer krachtige eigen cultuur, mijlenver van elkaar verwijderd door land en water, die in hun verhalenkern een gelijkwaardige waarheid meedroegen. Dat verwonderde me en prikkelde mijn interesse om ze te leren kennen des te meer.

Op zich is het dus niet verwonderlijk dat ik in mijn verhalen oude culturen vaak nieuw leven inblaas. Al wist ik-gek genoeg- niet zoveel af van de Azteekse cultuur, daar ik mij altijd meer op de Noord-Indiaanse stammenculturen had gestort. Dat veranderde totaal na die droom in 2007… Grot, waterbron, krijgervrouw, kroonprins, jongetje met Gave. De dromen die op de eerste volgden, lieten me rotsformaties, woestijnlandschap, waterrijk merengebied, stad op het water en piramides zien. Langzaam werd het me duidelijk in welk tijdperk ik me bevond… Meegezogen werd ik in een duizelingwekkend Azteeks avontuur. 

Om mijn dromen te begrijpen en me te verdiepen in de Azteekse cultuur heb ik bezoeken gebracht aan het Volkenkunde Museum te Leiden. Informatieve boeken gelezen over de Azteekse cultuur en kennis gemaakt met de Popol Vuh, het heilige boek van de Maya’s. Maar het allermooiste aan mijn eigen ontdekkingsreis vind ik wel mijn ontmoeting met Tezontlè. Tezontlè is een volbloed indiaan, afstammeling van de Maya’s en afkomstig uit Mexico. Hij is een sjamaan en verhalenverteller die al zo’n twintig jaar in Nederland woont, en werkt in het Volkenkunde Museum. Ik heb veel gehad aan zijn vertellingen over zijn volk. En onder zijn leiding heb ik meegedaan aan heilige ceremonieën om zelf van dichtbij te ervaren hoe dat is.

Zo heeft, De Erfenis van het Steen, dat een fantasy verhaal is en blijft, een snufje Azteekse Historie meegekregen. In de volgende delen van de reeks-die zal gaan bestaan uit vier boeken met een doorlopende verhaallijn- zullen de Azteekse invloeden steeds duidelijker zichtbaar worden. Wat dat betreft is, De Erfenis van het Steen nog maar het topje van de ijsberg… Het begin van een nieuwe-oude-wereld die niet te vatten is in één boek.

Waar zouden we zijn zonder onze fantasietrein? Zouden we dan überhaupt wel op een perron staan om in te stappen en op reis te gaan naar een wereld die we de onze kunnen noemen?

Voor mij is dit waarheid:

“Verhalen zijn de bouwstenen van ons bestaan.”

 

Wauw, bedankt voor je mooie verhaal en woorden, Silvia!