Na velen verhalen te hebben gehoord en gelezen, kwam ik er vorig jaar op 28 mei achter dat ik het zelf ging ervaren: een zwangerschap.

Ik was vijf weken zwanger toen de test positief uit kwam, maar ik had er nog maar weinig van gemerkt, behalve dat mijn menstruatie was uit gebleven. En ik merkte ook niet veel, totdat het twee weken later was. Ik was ka-pot. Het enige wat ik wilde doen, was slapen. Slapen, slapen en nog eens slapen. Ik deed echt niets anders dan slapen en moe zijn. Op een gegeven moment was het zo erg dat mijn leidinggevende me naar huis stuurde, zodat ik kon gaan slapen.

De misselijkheid viel bij mij wel mee. Ik kan op één hand tellen hoe vaak ik misselijk ben geweest tijdens de zwangerschap.
Maar de hormonen deden bij mij wel iets anders… ik verveelde me continu. Heel vreemd, maar ik vond niets meer leuk om te doen. Lezen? Meh. Bloggen? Nah. Schrijven? Nee, daar word ik moe van.
Inspiratie had ik sowieso niet, dus wat schrijven en bloggen betreft, kwam dat wel goed uit.
Overdosis is wel uitgebracht tijdens mijn zwangerschap. Hier kon ik wel aan werken, maar dit was echt een moetje. Alle andere dingen die ik kon laten, heb ik ook echt gelaten.
Terug naar de verveling: ik wilde zo graag iets doen, maar niets was goed genoeg. Film kijken? Na 15 minuten was ik alweer erop uitgekeken en zette ik de film af.
Serie kijken? Ik heb immers Netflix, maar na 1 aflevering was mijn concentratie alweer ver te zoeken.hormonen

Zucht… ik verveelde me zo. Naar buiten? Wandelen? Shoppen? Nee, daar was ik te moe voor.
Leuk! Zwanger zijn! *lees met sarcasme* Nee, ik was dolblij dat ik zwanger was, maar die moeheid mocht van mij wel uitblijven.
Toen ik 11 weken zwanger was, was de moeheid plots verdwenen. Dus ik kon veel activiteiten gaan doen. Lezen, bloggen en schrijven had ik nog altijd geen zin in. Daarentegen heb ik flink mijn nailart-skills geoefend. Iets wat ik na de bevalling juist weer heb laten liggen.

Overigens vond ik zelf dat mijn “hormonen” wel meevielen. Ja, ik had wat moodswings, maar die heb ik ook zonder zwangerschap :’). Mijn man daarentegen vond ze wel heftiger dan gewoonlijk *oeps*. Maar nee, ik ben volgens mij niet veranderd in een of ander monster.
Ook qua eetgewoontes was ik niet erg. Ik kon wel ergens zin in hebben, maar dreef dat niet door. Geen rare dingen zoals augurken met slagroom ofzo…

Weet je, ik mag helemaal niet klagen over mijn zwangerschap. Op wat kleine complicaties in de 25e en 27e en 34e week na – mijn dochter wilde er al iets eerder uitkomen dan gepland – heb ik een zeer fijne zwangerschap gehad. Met 38 weken is ze geboren en sinds dien kijk ik iedere dag naar een vrolijk, tevreden meisje.