Kun jij ook zo op gaan in een goede film? Op deze koude winteravonden vind ik het heerlijk om een aantal films achter elkaar te kijken als ik er de tijd voor kan maken. De feestdagen gaven me voldoende ruimte om weer eens wat door mijn lijst op Netflix te bladeren.

De uitdaging op zo’n avondje (ik noem ‘m vanaf nu Melanie’s Movie Night) vind ik meestal het uitvogelen wat mijn eigen behoefte is. Horror of een psychologische thriller? Comedy of misschien een musical? Of toch een interessante documentaire? Tijdens een van mijn avondjes heb ik drie films gekeken die allen een psychologisch thema hadden. Twee van de films had ik nog niet gezien maar de ander heb ik gekeken omdat ik ‘m steengoed vind en graag nog eens wilde zien. Ik heb het over Girl, Interrupted (Sometimes the only way to stay sane is to go a little crazy)

Girl, Interrupted

Winona Ryder speelt in dit fascinerende waargebeurde verhaal een probleemtiener, Suzanna. Volgens de psychiater, die Susanna nog nooit heeft ontmoet, leidt ze aan persoonlijkheidsstoornissen. Ze wordt naar een psychiatrische instelling in New England gestuurd waar ze de volgende twee jaar van haar leven doorbrengt. Daar leert Susanna omgaan met zichzelf, de andere “gestoorden” en met haar sociopatische vriendin Lisa, gespeeld door Angelina Jolie.

girls-interrupted-cast

Het is een ontzettend pakkende film waarin je uitstekend acteerwerk ziet. Als je geïnteresseerd bent in persoonlijkheidsstoornissen geeft de film je een blik in de ziektebeelden die goed uitgelicht worden. Wat het leuk maakt voor mij om de film nog eens te kijken is dat ik bij de tweede, in dit geval derde, keer een nog beter beeld kan vormen van de personages. Naast de personages van Angelina en Winona komen nog een aantal andere personages aan bod die ieder hun eigen stoornis hebben.

The Machinist

Na een kleine plaspauze ging ik verder met een film uit 2004 met Christian Bale in de hoofdrol. The Machinist vertelt het verhaal van Trevor Reznik. Hij eet nauwelijks, heeft al een jaar niet geslapen en zijn slaapgebrek zorgt ervoor dat hij dingen ziet die er in werkelijkheid niet zijn. Op een dag treft hij een post-it aan op de deur van zijn koelkast en Trevor gaat op onderzoek uit om te ontdekken hoe die post-it daar terecht is gekomen en wie ‘m daar heeft opgeplakt. Tegelijkertijd doet het personage Ivan zijn intrede bij Trevor op het werk.

 

Het plot van de film is redelijk zwak. De post-it die je in het begin van de film te zien krijgt laat een afbeelding van het spel galgje zien met enkel de laatste twee letters; er is geen wetenschapper voor nodig om te raden wat er staat. Dankzij de acteerkunsten en de fysieke verschijning van Christian Bale (hij is misselijkmakend mager) wordt de film een stuk interessanter. Een knap staaltje camerawerk zorgt ervoor dat er een soort visueel doolhof wordt gecreëerd voor de kijker waardoor je meegezogen wordt in Trevor’s verknipte state of mind. The Machinist is een verleidelijke reis voorbij de grenzen van gezond verstand en de realiteit.

A Single Man

Als laatste van de avond A Single Man met Colin Firth in de hoofdrol. De film is de verfilming van een roman van Christopher Isherwood en is het regiedebuut van mode icoon Tom Ford. Een romantisch verhaal over liefde, eenzaamheid en het belang van de kleine momenten in het leven.

De film begint met een auto ongeluk en we zien hoe Jim, de partner van de 52 jarige professor George, om het leven komt. George is ontroostbaar en komt tot de realisatie dat een leven zonder Jim hem maar weinig waard is. Na het horen van het verschrikkelijke nieuws probeert hij een facade op te houden tegenover de buitenwereld en de manier waarop hij dit doet is uitermate bijzonder. Hij gaat door met zijn dagelijkse routines alsof er niets is gebeurd. Vanbinnen wordt hij echter verteerd door verdriet en hij besluit op een dag een einde aan zijn leven te maken. In de film volgen we George in zijn voorbereidingen.

 

A Single Man is in de eerste plaats een ontzettend mooie film en daar bedoel ik visueel mooi mee. Iets wat je stiekem een beetje kunt verwachten als je bedenkt dat een mode ontwerper de film heeft geregisseerd. Voor de rest leunt de film volledig op de acteerprestatie van Colin Firth. Dankzij hem is de film meer geworden dan alleen mooi voor het oog. Een van de mooiste scenes die aantonen hoe goed Colin Firth is als acteur vind ik de scene waarin hij te horen krijgt dat Jim is overleden. De manier waarop hij dit hoort is trouwens op z’n minst schandalig te noemen maar helaas niet uitzonderlijk voor de periode waarin de film speelt (1962). De camera blijft minutenlang op zijn gezicht gericht en hij verbeeldt op prachtige wijze hoe de wereld van deze man van het ene op het andere moment in elkaar stort.

Een pittige movie night dit keer maar zeker een hele mooie die voor wat stof tot nadenken heeft gezorgd. Ik blijf psychologie en psychiatrie interessante thema’s vinden in zowel boeken als films maar deze zijn automatisch zwaarder dan de doorsnee verhalen. M’n pet moet er ook een beetje naar staan denk ik.

Welke films of welke thema’s zou jij me aanraden voor een volgende movie night?