Ubud… Bekend van de film ‘Eat, Pray, Love’ met Julia Roberts. Sinds die film is uitgekozen, zijn het toerisme en emigratie van Amerikaanse, vrijgezelle vrouwen van de leeftijd van de hoofdpersoon, enorm toegenomen in Ubud. Deze vrouwen zoeken allemaal hun geluk in deze leuke stad.

Ubud heeft veel toerisme en ik zag er meer blanken rondlopen dan wat anders. Iets wat ik niet zo gewend was tijdens de afgelopen 3 weken. Het prettige is wel dat ze hier beter Engels spraken en conversaties verliepen dan ook een stuk soepeler.
Ubud was ons een-na-laatste oord tijdens de rondreis. Hier verbleven we drie nachten in een klein hotel. Opzich was het een goed hotel, maar de eerste nacht viel de stroom om de vijf minuten uit… Erg handig als je een boek aan het lezen bent!

De eerste, volle, dag zijn we ‘s morgens eerst een fietstour gaan maken. Op een mountainbike… Met helm ter bescherming voor vallende kokosnoten. Een leuke tocht, die niet al te moeizaam was omdat we vooral bergaf gingen. Onderweg zijn we nog gestopt bij een rijstveld waar ze rijst waren aan het oogsten en wij mochten een handje meehelpen.
Na de tocht hebben we een heerlijke lunch gehad bij de fietsenboer thuis. Nou, hij verdient aardige centjes met zijn fietstochtjes… Man, wat een hut!
En hij had een super lieve hond van 4,5 maanden oud. Ze was zo klein en stout en schattig! Ik had haar bijna in mijn rugtas gestopt om te ontvoeren!

‘s Middags heb ik in de zon aan het zwembad gelegen.. Ja, dat moet ook gebeuren. Ik wil bruin thuis komen!

De volgende dag zijn we ‘s morgens naar Monkey Forest geweest. Daar kocht ik een tros bananen om de apen te voeren. Ik dacht: “Leuk, dan kan ik onderweg banaantjes uitdelen.” Maar toen ik de tros bananen in mijn hand kreeg geduwd, kwamen er tientallen apen op me afrennen, sprongen er twee in mijn nek en zag ik allerlei grijpende en vragende handjes! Super schattig, maar ook wel een beetje eng.
Er kwam zelfs een heel klein peuter-aapje naar me toe. Hij klopte met zijn handje op mijn onderbeen en toen ik keek, strekte hij zijn armpjes naar me uit omdat hij ook een banaantje wilde. Awwwhhhh ik had hem bijna in mijn tas gestopt om mee te nemen naar huis!

Nou, toen waren de bananen dus heel erg snel op en hebben we een stukje gelopen. Af en toe klom er een aap op mijn rug, maar die waren ook wel snel weer weg.
Vanuit Monkey Forest zijn we doorgelopen naar de Ubud Market en heb ik weer tig souvenirs gekocht. Mennnnnn, als ik dat maar mee krijg naar huis :’)

‘s Middags heb ik weer aan het zwembad gelezen, uiteraard weer met mijn e-reader. Eventjes lekker verdwijnen in de wereld van Nimmernimmer, terwijl de Indonesische zon op mijn huid brandt. Heerlijk!

De dag erop stonden we weer vroeg op om met de veerboot naar Lombok te gaan. Onze laatste drie nachten verblijven we in Sengiggi… Daarover lezen jullie in mijn volgende en – helaas – laatste reisblog over Indonesi├ź.