Alice Howland is een gerenommeerde professor in de linguïstiek met drie kinderen. Ze heeft haar leven op een rijtje en niets lijkt haar geluk in de weg te staan. Op een dag begint ze woorden te vergeten. Ze wordt gediagnosticeerd met Alzheimer. In haar strijd tegen het geheugenverlies probeert ze verbonden te blijven met haar familie, terwijl haar herinneringen langzamerhand verdwijnen.

Hoogleraar Alice Howland (Julianne Moore) is pas vijftig jaar wanneer ze de diagnose Alzheimer krijgt. Een zeldzame en agressieve vorm die ook nog eens genetisch blijkt te zijn. Een meer dan grote schok voor haar man en drie kinderen (waaronder Kristen Stewart), die ieder op hun eigen manier met het nieuws omgaan.

Wat heel erg bijblijft na de film is het gevoel van machteloosheid. Je ziet hoe een hoogopgeleide vrouw langzaam maar zeker haar grip op zichzelf en haar leven verliest. In een van de scenes vertelt ze dat ze liever kanker zou hebben gehad. Mensen accepteren kanker nu eenmaal makkelijker dan Alzheimer. Ze schenken zelfs geld als het moet. Maar met Alzheimer lever je alleen maar problemen op. Je bent anderen alleen maar tot last.

De film vertelt het verhaal vanuit het perspectief van Alice. Het gevoel van machteloosheid is erg tastbaar – de veranderingen waarmee ze geconfronteerd wordt komen hard binnen – wat vooral komt door de acteerprestatie van Julianne Moore. Meer dan verdiend ontving ze een Oscar voor haar rol in Still Alice. Het enige wat ik miste door het perspectief is hoe de familieleden met de ziekte van Alice omgaat. Je ziet wel dat ze grootse moeite hebben met het achteruitgaan van Alice maar het blijft vooral oppervlakkig.

Still Alice is een ingrijpende film waarin Alzheimer bespreekbaar wordt gemaakt zonder daar al teveel drama omheen te creëren. Julianne Moore schittert in deze film. Een must see en reden om Still Alice van Lisa Genova te gaan lezen!