Een hele poos geleden werd ik getagd door Madelon van Bookbabbles. Aan haar werd een bepaalde vraag gesteld. Een hele gemene. Eentje waar ik niet over wilde nadenken… Madelon wist dat geheid – terwijl ik haar niets heb gezegd – en daarom stelde ze de vraag ook aan mij.

De vraag – of eigenlijk de situatie die Madelon kreeg voorgeschetst (en ik dus nu ook) was;

Wat zou je doen als je samen met je paard een ongeval meemaakt en merkt dat je paard niet meer de oude is? (Uit: De Paardenfluisteraar – Nicholas Evans)

part of me

Nou… Mijn wereld zou instorten. Ik ken mijn paard al vanaf zijn geboorte. En vanaf zijn tweede levensjaar is hij mijn beste vriend geworden. We hebben een blind vertrouwen in elkaar. Dus jaa… Deze situatie zou zwaar – heel zwaar – op mijn schouders liggen. En in het begin zal ik echt wanhopig zijn en het allemaal niet meer zien zitten. Maar ik zal ook inzien en weten dat hij mijn beste vriend is. Dat is hij niet voor niets al die jaren geweest en een ongeval met dit als gevolg, zal daar niets aan veranderen. Ik zou alles – maar dan ook echt álles – eraan doen om enigszins iets van onze oude band weer terug te krijgen.
En misschien zie ik het nu wat rooskleuriger in dan het in de werkelijkheid zou zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn band met mijn paard dusdanig sterk is, dat wij samen het ook nog eens zouden kunnen flikken om hem langzaamaan beter te maken. Want wij zijn gewoon een team. Period. :)

best friend