Mijn gedachten dwalen weer af naar vroeger, toen Remy nog bij ons was. Toen we nog als een gelukkig gezin samen dingen deden. Remy en zijn vriendin Naomi, Jareto en zijn vriendin Jenna, JayJay noemen we hen altijd… Tyas die er bij kwam drie jaar geleden. Toen wilden ze TeeTee gaan invoeren, maar daar hebben Tyas en ik hen gelukkig van af kunnen praten. TeeTee.. dat klinkt toch niet?

Het waren leuke tijden, we waren een gelukkig gezin… Totdat Remy verdween – de overstap maakte. Voor die tijd was het een en al gezelligheid.
Was het de breuk tussen Remy en Naomi? Dat kan ik me niet voorstellen aangezien Remy haar aan de kant heeft gezet…

Bolle tikt me aan en ik schud verward mijn hoofd. ‘Sorry?’
‘Ga je vanavond ook mee naar het park?’ vraagt hij, aan zijn toon te horen, voor de tweede keer.
Ik kijk naar Tyas die naar me glimlacht. ‘Wat jij wilt, babe,’ zegt hij. ‘We kunnen ook thuis blijven.’ Ik weet dat hij doelt op het nieuws van vanmorgen en het gedoe bij de tramhalte.
Ik kijk Bolle aan die naar me grijnst: zijn wangen zo rond als tennisballen en zo rood als een tomaat, sproetjes zijn verspreid over zijn hele gezicht en zijn rode haar is door de zon zo vaal geworden dat het oranje lijkt.
‘Nee, we gaan wel,’ zeg ik zacht en zijn grijns wordt nog breder.

Iedere vrijdag- en zaterdagavond in de maanden mei, juni, juli en augustus is er in het park een feest. Ieder weekend staat er dan een andere DJ of band op te treden. Wij gaan er eigenlijk altijd heen. De sfeer is goed, de muziek niet altijd, maar de gezelligheid is het belangrijkste. Meestal ben ik samen met Tyas, maar soms zonder ik me af met mijn vriendinnen. De Rivers-jongens zitten altijd achter mijn vriendinnen aan, maar zij willen daar niets van hebben. Zij vonden Tyas ook helemaal geweldig, hij was hét… Totdat ze hoorden dat hij een Rivers was, toen was hij opeens niet meer zo leuk en dat werd nog minder toen ze hoorden dat hij een directe Rivers was. Het is niet dat ze hem niet mogen, maar ze willen liever niet omgaan met een Rivers.
Ik vind het bullshit, zeg ik je. Waarom zou je iemand niet aardig vinden, omdat hij toevallig een verkeerde achternaam heeft? Als Tyas een Donovan zou zijn geweest, dan zouden ze hem op een heel hoog voetstuk plaatsen.
Maar ach, ik heb geaccepteerd dat zij Tyas niets vinden en zij hebben geaccepteerd dat ik Tyas helemaal geweldig vind.
Maar een avond met de Rivers-jongens is ook altijd erg gezellig. Zij hebben mij in ieder geval geaccepteerd en dat vind ik fijn.
Een briesje gaat door de Sounds en ik kijk naar Bolle. Hij zweet als een otter en hij is degene die de wind door de Sounds laat waaien. De roodkleurige metalen band om zijn pols geeft aan dat hij nog een aantal stappen verwijderd is van een Master. Vier stappen om precies te zijn.
Er zijn tien stappen naar een Master. De Master is de elfde. De elf stappen zijn verdeeld in vijf fases. Het zijn vijf fases die je langzaam klaarstomen om het universum te kunnen beheersen, om het te kunnen buigen naar je eigen wil.
De eerste fase bevat vier stappen en dus vier kleuren: wit, geel, groen en blauw. Het is de Waterfase, de fase waarin je water leert beheersen. Denk aan: regen opwekken, water buigen zoals golven maken in een meer en dat soort dingen. Allemaal onschuldig nog. In deze eerste fase ben je nog niet zo ver om een heel waterramp te kunnen veroorzaken. Daarvoor dien je een Master te zijn. Als Master kun je alle fasen combineren.
De tweede fase, waarin Bolle zich nu bevindt, heeft drie stappen: paars, oranje en rood. We noemen hem de Windfase. Hier leer je dus de wind beheersen: denk aan briesjes, iets hardere winden maar geen orkanen of tornado’s. Het is allemaal nog redelijk onschuldig tot dat je zilver haalt.
Maar daarvoor dien je nog twee stappen te voltooien: zwart en brons, de Aardefase. Hier kun je dus al water en wind beheersen en leer je de aarde ook nog kennen. Trucs worden al minder onschuldig.
En dan is er de stap naar zilver, waar Tyas en Remy zich nu bevinden en waar binnenkort Jareto ook naar toe gaat. Zilver staat gelijk aan de Vuurfase en het beheersen van de overige drie elementen van de natuur.

Maar zowel Remy als Tyas is nog niet helemaal in staat om alles perfect onder controle te krijgen. Dat kunnen pas twee mannen, want zij zijn volledige Masters, zij hebben goud al verdiend. Dat zijn mijn pa en Rick Rivers. Goud staat gelijk aan Master en gelijk aan de Natuurfase. We noemen het de Natuurfase omdat je dan alles beheerst.
Het lijkt een kleine stap van zilver naar goud, maar hij is bijna onmogelijk. Als Master zijnde, kun je het hele universum naar je handen buigen. Denk aan tijd stilzetten of terugzetten, of teleporteren: je bent dan sneller dan het licht. Je kunt ook tijdreizen… Er komt zoveel bij kijken. Mijn pa heeft wel eens verteld wat hij allemaal kan, maar het is te veel om op te noemen.
Tyas is er nog lang niet, maar hij traint vaak genoeg samen met zijn vader om ooit goud te kunnen bereiken. Zijn vader heeft er ook jaren over gedaan om de stap te maken.
Tyas heeft vorig jaar pas zilver gehaald, dus hij heeft nog een lange weg te gaan.
Mijn trucs zoals het verdwijnen van de wereld… Alleen Tyas weet er van, mijn pa mag niet weten dat ik enkele trucs ken. Tyas en ik weten ook niet helemaal zeker in welke fase het thuishoort aangezien ik geen officiële polsband draag.


De polsband van Bolle schittert en aan de felle kleur te zien, is hij nog nieuw. Volgens mij had Tyas me erover verteld.
Het is toch een heel systeem: de polsbandjes. We zullen nooit van polsband wisselen. De kleur verandert zelf zodra je het energieniveau van de juiste kleur hebt. Een voorbeeld: als Jareto straks naar zilver gaat, zal zijn polsband vanzelf verkleuren naar de kleur en flink stralen en schitteren. Naarmate hij dichter bij goud komt, zal de zilveren kleur vervagen en in één keer de overstap maken naar goud. Het is niet zo dat hij dan een gouden gloed krijgt over het zilver heen of zo. Nee, het zilver vervaagt, het wordt dan dof en dan opeens is het goud.

‘Nog proficiat,’ zeg ik tegen Bolle en wijs naar de rode band. Hij begint te grijnzen en het is goed zichtbaar dat hij trots is op zijn nieuwe kleur.
‘Heb jij het ook zo warm?’ vraagt hij aan mij, maar ik geef geen antwoord aangezien mijn aandacht wordt getrokken door een gestalte die de Sounds voorbij loopt. Met een ruk sta ik op, ren de Sounds door, Tyas en Bolle roepen me nog na. En ik grijp haar bij haar arm voordat ze in de mensenmassa verdwijnt.
Met haar heldere bruine ogen kijkt ze me geschrokken aan.
‘Taïra,’ zegt ze opgelucht en doet haar tas weer om haar schouder. Naomi haalt opgelucht adem en trekt haar wenkbrauwen omhoog.
‘Naomi,’ zeg ik zacht en opeens weet ik de woorden niet te vinden. Waarom deed ik dat nou? Wat wil ik van haar?
‘Ik heb het gehoord van Remy,’ zegt ze zacht en toont ook een blik vol medelijden.
‘Ja, daarover wilde ik je iets vragen,’ zeg ik en speel ongeduldig met mijn vingers.
Naomi knikt.
‘Ik hoop niet dat ik een oude wond open maak of iets dergelijks, maar vorig jaar toen jullie uit elkaar gingen… Wat was de reden? Ik ben me namelijk af aan het vragen waarom Remy dit heeft gedaan,’ leg ik uit.
Naomi verwachtte de vraag niet en staat even met haar mond vol tanden. Met ingehouden adem wacht ik op haar antwoord.
‘Hij vertelde me dat hij geen toekomst in ons zag,’ zegt ze zacht na een poosje en ik laat de lucht langzaam uit mijn longen lopen.
Bijtend op mijn onderlip kijk ik haar aan. ‘Okay… Bedankt.’
Naomi knikt en loopt aarzelend weer verder. Ik kijk haar na. Ik geloof haar niet. Iets in mij zegt dat ze liegt, ze verdraait de waarheid.

Een beetje teleurgesteld loop ik weer terug naar binnen en Tyas gebaart van ver. Het is een waar-sloeg-dat-op-gebaar en ik schud mijn hoofd. Met een zucht plof ik op de bank naast Bolle.
‘Is alles okay?’ vraagt hij bezorgd en legt vriendschappelijk een hand op mijn knie.
Kort knik ik, maar ik ben alles behalve okay. Helaas ben ik niet zo direct als Tyas. Hij zou het gewoon vertellen aan zijn vrienden, maar god… ik heb altijd al moeite om het aan Tyas te vertellen, laat staan aan zijn maten.
‘Ik zou niet eens okay zijn in jouw situatie,’ zegt Steffen, een andere maat van Tyas. Ik kijk hem zwijgend aan.
‘Als mijn broer dat zou hebben geflikt… Ik zou niet meer over straat durven,’ gaat hij verder.
Ik ga rechtop zitten, leun met mijn ellebogen op mijn knieën, Bolle heeft zijn hand weggehaald.
‘Oh, en waarom zou je niet meer over straat durven?’ de toon van mijn stem is nijdig en misschien ben ik dat ook wel.
Steffen kijkt me met bange ogen aan. ‘O-omdat ik me zou schamen. Hé, ik ken Remy niet, maar hij heeft die stap niet voor niets gemaakt. Je wordt niet zomaar een God. Je bedenkt niet op een dag van: “Hé, laat ik per vandaag eens een God zijn”.’
Mijn wenkbrauwen gaan omhoog en een brandend vuur laait in mijn lichaam op. ‘Dus je wilt beweren dat het aan ons ligt? Dat wij, Donovans, een fout hebben gemaakt waardoor Remy de overstap heeft gemaakt?’ vraag ik tussen mijn tanden door. Mijn kaken zitten kwaad op elkaar geklemd en mijn handen zijn nu tot gefrustreerde vuisten gebald.
Steffen slikt zichtbaar en wisselt kort een blik met Tyas. ‘Ik zeg niet dat het zo is. Dat lijkt mij gewoon het meest logische. En ik ben vast niet de enige die zo denkt… De meeste Rivers doen dat.’ Hij staat op, waarom weet ik niet maar ik laat hem niet zomaar gaan. Met een ruk sta ik op en vliegensvlug sta ik voor zijn neus. Ik kan niet eens stilstaan bij het feit welke truc ik zojuist heb uitgehaald, maar de reacties van Bolle en Tyas zijn schokkend.
Steffen deinst achteruit, valt bijna terug in de fauteuil.
‘Jij, meneertje, houdt je mond over je “logische” beredenering over waarom Remy is overgestapt. Als ik nog maar één woord uit jouw mond hoor komen of een gerucht dat van jouw afkomstig is, dan mag je alvast de Rivers gaan inlichten dat jouw lichaamsdelen over de hele stad zullen worden verspreid. Je kent Remy niet, je kent de Donovans niet en je kent mij niet… En je weet niet waar wij Donovans toe in staat zijn als het gaat om familie, Steffen,’ dreig ik hem en Tyas pakt zachtjes mijn hand vast. Giftig als ik ben, trek ik het uit zijn hand en wijs naar Steffen.
‘Familie, Steffen… Wij, Donovans, zijn een familie… Dat betekent dat niemand achter wordt gelaten of wordt vergeten. FA-MI-LIE, misschien een woord dat niet zo bekend is aan de Riversside,’ zeg ik kwaad en ik weet dat ik Tyas ook daarmee beledig, maar op dit moment kan het me niets schelen.

Kwaad draai ik me om, passeer Tyas en ga richting de tram. Ik wil naar huis, of nee… Ik wil Remy vinden! Hij is familie, ik moet hem zoeken en vinden.
Maar waar moet ik in hemelsnaam beginnen?