Het onvoorstelbare is gebeurd: Eureka”s tranen hebben de aarde overspoeld en Atlantis doen stijgen. Met Atlantis is ook de boze koning Atlas bovengekomen. Eureka is de enige die hem kan stoppen, maar eerst moet ze leren vechten. Samen met haar vrienden Cat en Ander begint ze aan een reis door de oceaan op zoek naar de mysterieuze Solon die weet hoe ze Atlas kunnen verslaan. De tijd dringt. Zal hun belangrijke missie slagen? (bol.com)

Als echte Lauren Kate-fan (van haar boeken dan haha) moest ik natuurlijk ook Waterfall lezen. Het eerste boek van deze nieuwe tweeluik, Teardrop, vond ik erg vermakelijk en ik was benieuwd naar het vervolg.
Toen dit boek op mijn deurmat viel, ben ik dan ook direct begonnen met lezen.

Helaas heeft me veeeeeel te lang geduurd om het boek uit te lezen. Ik kwam er niet doorheen :(
Ik kamp dan ook wel met een leesdip, maar meestal als een boek me echt interesseert, dan heb ik geen problemen als ik eenmaal begonnen ben met lezen. Waterfall interesseerde me heel weinig waardoor ik het boek snel weglegde en niet zo snel meer oppakte dan ik gebruikelijk zou dan.

Ik miste de spanning als eerste. Er hangt geen spanning in het boek. Ja, de grote vraag of Eureka de wereld kan redden samen met haar vrienden hangt er natuurlijk, maar ik voelde het probleem niet. Ik leefde niet met hen mee en ik voelde de dreiging ook absoluut niet.
De emoties van de personages en voornamelijk van Eureka kwamen totaal niet over. Eureka is daarbij ook nog eens een verschrikkelijk personage die zichzelf maar al te zielig vindt. Ik kon me daarom ook geen voorstelling maken van de gevoelens van de andere personages betreft Eureka. Waarom gaven ze zoveel om haar? Waarom hielden ze van haar? Wat zag die Ander in haar?
Nee, sympathie heeft Eureka absoluut niet gewonnen bij mij.

Alle emoties kwamen trouwens niet uit de verf. Niet alleen van Eureka maar ook van de andere personages. Ze waren te koel, te koud. Er gebeurden dingen die vre-se-lijk waren en het leek wel alsof het voor hen de normaalste zaak van de wereld was. Te vreemd, gewoon!

Naast dat ik die spanning en de emoties miste, vond ik `de puzzel´ van het verhaal onafgemaakt. Er waren nog te veel vragen onvolledig beantwoord. Aan het einde had ik nog steeds zoiets van: maar hoe zit het met dit en dat?
Ik begreep een aantal zaken nog steeds niet en dat vond ik erg irritant en jammer.
Daarnaast vond ik bepaalde dingen wat ongeloofwaardig overkomen. Het is een fantasyboek, dat begrijp ik, maar soms gingen er wat dingen boven mijn petje uit. En dat in combinatie met de missende emoties maakt het natuurlijk niet beter.

Echter vind ik het concept van het verhaal wel erg goed bedacht. Het is alleen zo jammer dat hij niet zo goed uit de verf komt. Het concept over Atlantis, de Traanlijnen en de Kiemdragers is erg interessant en het had een heel mooi verhaal kunnen worden.

Een ander positief punt is de bekende, heerlijke schrijfstijl van Lauren Kate. Ondanks de ergernissen las het verhaal wel lekker weg omdat Lauren Kate zo heerlijk schrijft.

Ben ik Lauren Kate-af? Nee, dat absoluut niet. Ik zal altijd blijven uitkijken naar haar verhalen en ze zeker ook lezen omdat ze geweldige verhalen schrijft en bedenkt. Waterfall is helaas een teleurstelling, maar ik ben zeker benieuwd naar wat Lauren Kate ons in de toekomst zal gaan brengen.

ster gevuldster gevuldster leegster leegster leeg

Auteur: Lauren Kate cover waterfall
Originele titel: Waterfall
Serie: Teardrop #2
Uitgever: Van Goor
Genre: Young Adult – Fantasy
Datum uitgave: februari 2015
Aantal pagina’s: 312
ISBN: 9789000341344